گفت دانایى که گرگى خیره سر
هست پنهان در نهاد هر بشر
   
لاجرم جارى است پیکارى بزرگ
روز و شب مابین این انسان و گرگ
 
زور بازو چاره این گرگ نیست
صاحب اندیشه داند چاره چیست
 
اى بسا انسان رنجور و پریش
سخت پیچیده گلوى گرگ خویش
 
اى بسا زور آفرین مردِ دلیر
مانده در چنگال گرگ خود اسیر
 
هرکه گرگش را دراندازد به خاک
رفته رفته مى‌شود انسان پاک
 
هرکه با گرگش مدارا مى‌کند
خلق و خوى گرگ پیدا مى‌کند
 
هرکه از گرگش خورد دائم شکست
گرچه انسان مى‌نماید، گرگ هست
 
در جوانى جان گرگت را بگیر
واى اگر این گرگ گردد با تو پیر
 
روز پیرى گرکه باشى همچو شیر
ناتوانى در مصاف گرگ پیر
 
اینکه مردم یکدگر را مى‌درند
گرگهاشان رهنما و رهبرند
 
اینکه انسان هست این سان دردمند
گرگها فرمان روایى مى‌کنند
 
این ستمکاران که با هم همرهند
گرگهاشان آشنایان همند

گرگها همراه و انسانها غریب
با که باید گفت این حال عجیب

 
 - - فریدون مشیری - -

در جوامع استبدادی همیشه زن و مرد از هم جدا میشوند تا مردها و زنها چیزیکه بینشان جریان داشته باشد، شهوت بیمارگونه ناشی از توهم شناخت از هم باشد، تا هیچ زنی و مردی زیبایی و زشتی واقعی را نتواند تشخیص بدهد و زنها و مردها در انتخاب هم به اندازه شهوت برانگیز بودن توجه داشته باشند و بس، نه چیز دیگری ..

چرا؟؟ چون اگر در جامعه روابط زن و مرد آزاد باشد آن دیوار شهوت فرو میریزد و زنها و مردها زیبایی و زشتی واقعی را تشخیص میدهند و خانواده هایی که تشکیل میدهند بر دوست داشتن انسانی بنا میکنند و فرزندان سالم تربیت میکنند که تاب استبداد را ندارد و به عبارتی استبداد با وجود آنها بیگانه است، چرا که آزاد پرورش مییابند.

::‌ مقدمه کتاب ضیافت افلاطون ::

 

 
 ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی              دل بی تو به جان آمد وقتست که بازآیی

دایـــم گل این بستان شاداب نمیماند                 دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

دیشب گله زلفش با باد همی کردم                 گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی

صد باد صبا اینجا با سلسله میرقصند             اینست حریف ای دل تا باد نپیمایی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد           کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم             رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست                  شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی

ای درد توام درمان در بستر ناکامی                    وی یاد توام مونس در گوشه تنهایی

در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم                   لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی

فکر خود و رای خود درعالم رندی نیست                  کفر است در این مذهب خودبینی و خود رایی

زین دایره مینا خونین جگرم می ده                  تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی

      حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آید

          شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی    

 

 
 قناری گفت: - کره ی ما
کره ی قفس ها با میله های زرین و چینه دان چینی.

ماهی سرخ سر سفره ی هفت سین اش به محیطی تعبیر کرد
که هر بهار
متولد می شود.

کرکس گفت: - سیاره ی من
سیاره ی بی همتایی که در آن
مرگ
مائده می آفریند.

کوسه گفت: - زمین
سفره ی برکت خیز اقیانوس ها.

انسان سخنی نگفت
تنها او بود که جامه به تن داشت
و آستینش از اشک پر بود.


" احمد شاملو - دفتر شعر در آستانه "

 

خدایا ...

کودکان گل فروش را میبینی؟

مردان خانه به دوش،

دخترکان تن فروش،

مادران سیاه پوش،

محرابهای فرش پوش،

پسران کلیه فروش،

زبانهای عشق فروش،

انسانهای آدم فروش،

همه را میبینی؟!

میخواهم یک تکه از آسمان را بخرم,

دیگر زمینت بوی زندگی نمیدهد.

احساس میکنم بد بازی رو باختم ...

حواست هست!؟

من یارت بودم... نه حریفت!

. *. نویسنده: ناشناس . *.

 

استاد فیوج استاد کمانچه که یک بار از او در تالار فخر الدین اسعد گرگانی تقدیر گشت!

اما افسوس که این تقدیر کفاف زندگی او را نمی دهد ..

و عابرانی که بی تفاوت می گذرند ..

آیا کسی می تواند "اشرف مخلوقات" را برایم معنی کند؟!

 

میهن نازنینم را به شما می سپارم و از شما می خواهم اگر خواهان خوشنودی خاطر من
هستید دست دوستی و همبستگی به یکدیگر دهید و یار و یاور هم باشید.

هم میهنان خودمان بهتر از خارجیان خدمت می کنند و به ما نزدیکترند. آنان بهتر
به درد ما می رسند تا کسانی که در مرز و بوم دیگری نشو و نما یافته اند.

اگر در اداره ی کارهای کشور یاری خواستی یاران و همکاران خود را
از میان کسان شریف و نژاده که از خون و تبار خودت هستند برگزین.

از تاریخ و سرگذشت های گذشتگان خود پند گیرید، تاریخ مکتب پند و عبرت است.

 من در دوران زندگی ام مانند همه ی شما به پیروی از سنت دیرینه ی میهنمان مقید به
 این بوده ام که حرمت برادران و بزرگتران را نگه دارم و چه در راه رفتن و چه در
هنگام سخن گفتن و نشستن مهتر را بر خود مقدم دارم.

بکوش که بیش از هر کس برادرت را یاری کنی و دلش را از مهر و گرمی سرشار سازی.

در دنیا ننگی بزرگتر از جدایی و دشمنی میان برادران سراغ ندارم.

بیادتان می آورم تا همیشه بدانید که زیباترین منش آدمی مهربانی اوست. پس مهر
 بورزید چه به دشمن چه به دوست که مهربانی دوست را بزرگ کند و دشمن را دوست.

من زندگی خود را در یاری به مردم بسر بردم. نیکی به دیگران در من خوشدلی و
آسایشی فراهم می ساخت که از همه ی شادی های جهان لذت بخش تر است.

ترس هیچ گاه یار خوشبختان نبوده است.

اگر دست های ما بلرزد و یا قلب ها ناتوان شود جز رویدادهای ناگوار (فاجعه) نصیب ما نخواهد شد.

شما باید نگرنده ی رفتار من و مراقب باشید که آیا تکالیف خود را به درستی انجام می دهم یا نه.

هر گاه کسی خود دارای خوی بلند و برتر و نیکی ها نباشد، حق ریاست بر دیگران را ندارد.

هیچ گاه نباید زیور دلیری (شجاعت) را از خود دور داشت.

اگر بی بند و بار باشیم و از عیش و خوشی های خویش استفاده ی بد کنیم، گاهی دل به
یک لذت و زمانی به لذت دیگر دهیم، دور نیست که سرانجامی ناگوار چشم براه ما باشد.

باید از تاراج و چپاول دور و برحذر باشیم. آن کسی که دست به تاراج دراز کند،
انسان نیست، تنها حامل بار گرانی است و همه او را به دیده ی برده خواهند نگریست.

به دید من خوشبخت ترین کس، آن نیست که دارایی بسیار دارد یا شهریاری که
نگهبانان بی شمار... به باور من آن کس تاج خوشبختی را بر سر دارد که با استعداد کافی
از روش درست دارایی بدست می آورد و آن را در راه آرمان های بلند و شریف صرف می کند.

فرزندان من، هنگامی که من مردم، بدنم را در زر و سیم و مانند آن نپوشانید، زودتر
آن را به آغوش خاک بسپارید. چه سعادتی بالاتر از این که بدن انسان در دل خاکی
که سرچشمه ی این همه ثروت های زیبا و چیزهای نیک و دلپسند است سپرد ه شود.


_ برگرفته از کتاب " اندرزهای کوروش بزرگ"
به کوشش سید علی اصغر شریعت زاده

 

بگردید، بگردید، در این خانه بگردید
در این خانه غریبید، غریبانه بگردید

یکی مرغ چمن بود که جفت دل من بود
جهان لانه ی  او نیست، پی لانه بگردید

یکی ساقی مست است پس پرده نشسته ست
قدح   پیش  فرستاد   که   مستانه   بگردید

یکی لذت مستی ست، نهان زیر لب کیست؟
از این  دست بدان دست چو پیمانه  بگردید

یکی مرغ غریب است که باغ دل من خورد
به  دامش  نتوان  یافت،  پی   دانه   بگردید

نسیم نفس دوست به من خورد چه خوش بوست
همین جاست،  همین جاست،  همه خانه بگردید

نوایی نشنیدست که از خویش رمیده ست
به غوغاش  نخوانید،  خموشانه  بگردید

سرشکی  که  بر آن  خاک  نشاندیم  بن  تاک
در این جوش شراب است، به خمخانه بگردید

چه شیرین و چه خوش بوست، کجا خوابگه اوست؟
پی   آن    گل    پرنوش    چو   پروانه    بگردید

بر  آن  عقل  بخندید که عشقش  نپسندید
در این حلقه ی زنجیر چو دیوانه بگردید

در این کنج غم آباد نشانش نتوان دید
اگر طالب  گنجید به ویرانه  بگردید

کلید    در   امید    اگر  هست    شمایید
در این قفل کهن سنگ چو دندانه بگردید

رخ از سایه نهفته ست، به افسون که خفته ست؟
به  خوابش   نتوان   دید،  به   افسانه   بگردید

تن او به تنم خورد، مرا برد، مرا برد
گرم  باز نیاورد، به  شکرانه  بگردید

.. امیرهوشنگ ابتهاج - متخلص به سایه ..